پارت دوم پنل سیستم های نوین دارورسانی در بازارهایی دارویی ایران و جهان
 در ابتدای بحث خانم دکتر اطیابی به معرفی اساتید حاضر در پنل پرداختند و بر جایگاه بالای دانشجویان ایرانی در دنیا تاکید کردند.
چگونه می توان داروهای گیاهی را به داروهای نانو تبدیل کرد؟
دکتر جعفری: از سیستم های نوین برای درمان بیماری های صعب العلاج استفاده می کنند. هر دارویی را نمی توان نانو کرد و بیشتر دنبال داروهایی هستیم که عوارض جانبی کمتری دارند.
دکتر حمیدی: برای سیستم های نانو همیشه هزینه ها مثل هزینه opex و capex اهمیت دارند. یک بخش ماجرا علمی است و بخش دیگر بازار.
 دکتر شهبازی: فارماکوکینتیک دارو اهمیت دارد و فقط در مورد مزایای سیستم های نانو صحبت می شود و ما باید مطالب جدیدی به دنیا معرفی کنیم ولی در ابتدا باید چالش ها و مارکت دنیا را ببینیم سپس به فکر نانو باشیم.

اقای دکتر دیناروند:اخیرا به دراگ دلیوری بیشتر بودجه ارائه شده تا دراگ دیسکاوری!چرا با این حال در مارکت آنچنان محصولات نانو رویت نمی شود.

 دکتر حمیدی:هم سرمایه گذاری روی مولکول های جدید بالاست ولی نباید از معرض توجه کنار بروند و در عرضه ی رقابتی توجه بیشتر به مولکول های اصلی است.از طرفی خیلی از پژوهش ها پلتفورم های آکادمیک دارند و به سمت پاپلیکیشن می رود تا صنعت حتی پتنت های اکادمیک نیز در فاز ارزش آفرینی نیست.

 دکتر جعفری:در محیط های in vivo و in vitro گاهی به مدل های حیوانی خیلی خوب جواب میدهند ولی در انسان جواب خوبی نمی دهند. چندین نانو دارو داریم که فاز ۲ را طی کرده اند و منتظر سرمایه گذاری هستند و چنین مشکلاتی هست.

 دکتر شهبازی:متاسفانه در دوران PHD در کشور هیچ آموزشی مبنی بر مارکتینگ، پروسه پتنت و  ایزوها صحبت نمی شود‌این مشکلات یاعث شده است که ایده هایی که وحود دارند نتواندبه جایی برسد. در کشور گرنت هایی وجود دارد که نهایتا به پاپلیکیشن منجر می شود نه محصول.

 

 بین Novel drug و مطالعات آماری ارتباطی در ایران نیست و تحقیقات آماری در صنعت وجود ندارد و حتی شرکت ها می توانند تحقیقات را به دانشجو ها هم بسپارند.

دکتر حمیدی:فضای پژوهشی در ناول دراگ دلیوری در راستای ارزش آفرینی نیست. این به این معنی نیست که پژوهشگر ها ارزش آفرین نیستند. در کشور های دیگر بر اساس نیاز و توانمندی بومی اکوسیستمی را طراحی می کنند که کسی که بخواهد فناور بشود برای ان ساختار هایی ایجاد می شود. جاهایی در وزارت بهداشت که در ان افرادی که بر آنالیز دیتا وارد هستند،باید که باشد ولی نیستند.

 دکتر اطیایی:من بدبین نیستم. ستاد های توسعه فناوری مانند نیماد هستند که پایان نامه های داشنجویی را می اورند و ارتباط ایجاد میکنند.
ارتباط با صنعت را باید خودمان ایجاد کنیم.
ما خیلی نباید خودمان را به تولید داروی جدید محدود کنیم،خیلی از سیستم های نانوتکنولوژی در آنالیز و اندازه گیری هم استفاده می شوند.

 دکتر حمیدی: لازم نیست در یک کلاس پنجاه نفره، عین پنجاه نفر وارد صنعت بشوند. اگر از اساتید ما حتی یک نفر شرکت بزند اتفاق خیلی خوبی هست. 
 از دولت خیلی انتظار دارم چون صنعت اگر بخواهد آب هم بخورد باید از دولت اجازه بگیرد. وقتی همه چیز ما دولت است، صنعت، آموزش، کوریکولوم و.... . چون تعیین کننده است پس من انتظار دارم. معاونت ریاست جمهوری و تشکیلات چه کاری انجام می دهند؟ من اگر بدبینم بخاطر حضورمه. ای کاش معاونت علمی-فناوری نداشتیم و خودمون می رفتیم با بانک تعامل می کردیم که حداقلش این بود که مسیرمان غلط نبوده، چون صندوق فناوری مسیر سخت تری جلوی ما می گذارد. اصلا ناامید نیستم، خیلی جاها هست که ما با راهکارهای ساده می توانیم کارهای مهم تری انجام دهیم.